Bana Kur'an öğretir misin?

Bizler yarınlarımızı düşünürüz... Yarınlarımız için hazırlıklar yaparız... İşte!.. Bu yazı; içinde bulunduğumuz "Yaz Dönemi" başında önemine binaen bir çocuğun ağzından aslında birçok yavrumuzun seslenişidir. Yarınlarımızın bugünkü seslenişidir.

Merhaba sevgili okuyucular...

ÖĞRET BANA.. ANLAT BANA… SEVDİR BANA HOCAM

Oyun oynayanları, misket oynayan çocukları bıraktım da geldim..
Şu çocuk halimle, eğlenceleri terk ettim de geldim.
Hâlâ düşüncesi oyunda oynaşta olanları, engelleri aştım da geldim.
Kur’anı bileyim, Gönderen’i tanıyayım diye.. Peygamberimi bana sevdir diye geldim..

Ne olur Hocam Bana Kur’anı öğret.. Bana camiyi-Dersi sevdir hocam…
Bana sevdirmediler,..
Bana öğretmediler..
Sen sevdirirsen seveceğim..
Sevdirmezsen, öğretmezsen nereden öğreneceğim.. Belki sonra gelemeyeceğim.. Şimdi..
Öğret diye sana geldim Hocam…

Sevgililer sevgilisi Efendimiz’in, Enes’in başını okşadığı gibi…Benim de başımı bazen okşa ki seni de seveyim.. Camiyi seveyim.. Seveyim de devamlı geleyim..Beni kendi çocuğun gibi sever misin hocam?..

Hani hatırlar mısın hocam?.. Öyle duymuştum…
Hz. Fatıma, Peygamber Efendimizden ev işlerinde yardımcı istemişti de Efendimiz; Suffa’daki Kuran talebelerini kastederek; Onların ihtiyaçları varken sana yardımcı veremem” demişlerdi.

Senin de işin, meşguliyetin olabilir hocam.. Ne olur onları da, mazeretleri de aşta gel, derslerimize erken gel hocam..
Hani buyurmuş ya Güllerin Efendisi ”Sizin en hayırlınız Kur’anı öğrenen ve öğretendir” diye.. Bana öğret ki en hayırlılardan olasın.. Senden öğreneyim ki en hayırlılardan olayım. Ebedî cennet yolu camilerden geçiyor diye geldim hocam....

Ben geldim hocam.. Biz geldik.. İsteyerek geldik..
İsteyerek gel.. Her gün derslerimize gel hocam.. Gülerek, tebessüm ederek gel.. Gel ki.. Gel ki hayatımız boyunca seni güler yüzünle hatırlayalım,. Tebessüm denilince aklımıza sen gelesin!..
Hocam ne olur… Kızmadan, bıkmadan öğretin.. Yaramazlığımıza, çocukluğumuza bakmadan öğretin.. Öğrenelim diye camiye koştuğumuza bakın.. Güller dikensiz olmuyor ki hocam.. “Güllerin Efendisi” hatırına seni,tatlı dilinle hatırlayalım..

Anne- babamız dünyaya gelmemize sebep oldular.. Sizler de cennete girmemize vesîle olun..
Hocam sabırla öğretin ne olur.
Hayatımız boyunca Kuranımızı-Kitabımızı tanımadan, cami semtine uğramadan, peygamberimi örnek kabul etmeden yaşamama sebep olmayacaksın değil mi ?..

Gönlün.. Gönlünüz razı olmaz değil mi hocam?
Hep sizleri hatırlayalım Hocalarımız.. Unutturmayın kendinizi bizlere..
Sen bana şimdi öğret ki hayatım boyunca hep seni hatırlayayım. Hep seni “hocam” diye sevgi ile… minnet ile anayım.. Hep sizleri minnetle analım.. Hep sizleri hayırla yâdedelim.. Hocalarım.. BU YAZ BİZLERE KUR’AN ÖĞRETİRSİNİZ DEĞİL Mİ?..
Mekânınız cennet olsun hocam..

Aslında bu sessiz çığlık;
geleceğimiz olan bugünkü yavru veya yavrularımızın; olması gereken seslenişi mânen feryadı sâdece hocalara değil, aslında başta anne babalara, YARINlarını düşünen dedelere mesaj olmalıdır.